-+-+-...I'm [not] AlonE...-+-+-

อยู่ดีๆก็เกิดอยากเขียนขึ้นมา ก็เลยมานั่งเล่นในบลอคตัวเองนี่ล่ะ ก่อนอื่น...เอนทรี่นี้ไม่มีจุดมุ่งหมายอะไรหรอกนะ ก็อย่างว่า...เขียนไปเรื่อยๆ นั่นล่ะ พอใจเมื่อไหร่ก็ค่อยเลิก อยากจะเขียนเยอะๆนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนต่อไปได้มากเท่าไหร่ ยังไงก็...ไปเรื่อยๆนั่นแหละน่า~*หัวเราะ*

 ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองโชคไม่ค่อยดีเอาซะเลย...พักนี้เกิดเรื่องแย่ๆกับตัวเองบ่อยๆ อย่างเช่นว่า ปวดท้อง กระเป๋าเงินโดนล้วง แล้วก็ยังมาไม่สบายอีก เรื่องป่วยน่ะช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็หายเอง แต่เรื่องกระเป๋าเงิน...คิดยังไงมันก็เศร้าใจจริงๆน้า~ ทั้งที่พยายามระวังแล้วแท้ๆ แต่มันก็คงยังไม่พอสินะ นอกจากนี้ยังทำให้รู้สึกหดหู่มากๆเลย โลกนี้น่ะ...ไม่ว่าที่ไหนก็ต้องมีคนไม่ดีทั้งนั้นเลยสินะ แล้วทำไมถึงต้องมาเจอกันด้วย แล้วทำไมต้องจ้องแต่จะเอาเปรียบคนอื่นด้วยวิธีการแบบนี้ เงินทองมันไม่ใช่ของที่หามาได้ง่ายๆหรอกนะ แล้วทำไมต้องจ้องแต่จะหาผลประโยชน์ให้ตัวเองล่ะ แต่ถึงจะพูดไปก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา...ก็นี่น่ะคือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "คน" นี่นะ  ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เงินที่หายไปน่ะ...ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย สิ่งสำคัญมันคือ...กระเป๋าตังค์ลายทาเระแพนด้าต่างหาก...รู้หรอกนะว่าพอเอาเงินไปได้แล้วคงจะโยนกระเป๋าทิ้งใช่มั้ยล่ะ พอคิดว่ากระเป๋าใบนั้นถูกโยนทิ้งลงขยะแล้วก็อยากร้องไห้ขึ้นมา ก็มันมีค่าทางจิตใจ...ต่อให้หาใบใหม่มาก็ทดแทนกันไม่ได้หรอก.........ไม่ได้จริงๆนะ  อยากจะขอโทษใครสักคน...คนที่ไปซื้อกระเป๋าใบนี้ด้วยกัน  ขอโทษมากๆเลย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมของที่ไปซื้อด้วยกันต้องหายบ่อยๆ  ก็อย่างว่า...คงดูแลได้ไม่ดีพอจริงๆ  แต่ก็ขอบคุณที่ยังยิ้มให้แล้วบอกว่า "ไม่เป็นไร".....ที่จริงโกรธอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้  ขอโทษมากๆเลยนะ m(_____     _____)m

ชีวิตตอนนี้...รู้สึกกลับมาเคว้งคว้างอีกครั้ง  จุดยืนที่เคยมีหายไปอีกครั้ง  ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรกันแน่ มันเหมือนกับว่าอยากอยู่นิ่งๆ นั่งเฉยๆ อยู่กับที่...นี่คงถึงเวลาพักและกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง แม้แต่ความรู้สึกของตัวเองที่สามารถแสดงออกมาได้อย่างตรงๆ อยากทำอะไรก็ทำ...อยากพูดอะไรก็พูด..............แค่นี้ก็ยังทำไม่ได้เลย  อยากร้องไห้...แต่มันดันยิ้มออกมาแทน...แปลกมั้ยล่ะ?  อยากร้องไห้...แต่ร้องไม่ออก....อยากร้องไห้...ได้ยินมั้ยเล่า!!? ก็ไปเปิดเพลงมานั่งฟังเงียบๆ คนเดียว  ทำไมถึงไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ตัวเองคิดสักอย่างนะ  แค่ร้องไห้ยังทำไม่ได้เลย...แย่ชะมัด (=___________='') ตอนนี้ที่ทำได้ก็มีแค่ยิ้ม..หัวเราะ..นิ่งๆไปวันๆ  อือ~เดี๋ยวก็ผ่านไปอีกวันแล้วนะ ยิ้ม..หัวเราะ..เฉยไว้.....เดี๋ยวมันก็ผ่านไปอีกวันแล้ว............หึ~น่าสมเพช...

อยู่คนเดียวนี่มันน่าเบื่อนะ  แต่ก็ไม่เสมอไปหรอก  เมื่อก่อนก็ชอบอยู่คนเดียว...ชอบมาก  ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่  แต่มีใครบางคนเข้ามาในชีวิต...เข้ามาอยู่ด้วยกันนานเกินไป  จนตอนนี้จะไม่สามารถอยู่คนเดียวได้อยู่แล้ว แต่ว่า...เพราะห่างกันบ่อยๆ ก็เลยต้องพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง  ถึงแม้จะไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้วเวลาที่ต้องกลับมาอยู่คนเดียวก็เถอะ แต่ก็ยังรอเวลาที่เขาจะกลับมาทุกวัน...ทุกวัน...แล้วก็กลับไปสู่เรื่องเดิมๆที่ว่าอยู่คนเดียวไม่ได้ ก็เวลาที่มีใครที่สนิทมากๆมาอยู่ด้วย จะรู้สึกปลอดภัย...รู้สึกเป็นตัวของตัวเอง แล้วก็...เวลาไม่สบายใจอะไรก็สามารถเล่าให้ฟังได้ แค่ได้ระบายก็พอแล้ว แต่ไม่จำเป็นต้องแบกรับความทุกไปหรอกนะ...แค่ฟังผ่านๆเงียบๆ...นั่งฟังข้างๆ...แค่นี้ก็ดีใจมากๆแล้ว  แต่ที่ๆตัวเองกำลังอยู่ตอนนี้...ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เจอสักคนที่สามารถจะทำแบบนั้นด้วยได้ ก็เลยได้แต่นั่งเงียบๆคนเดียว ไม่กล้าเล่าอะไรให้ใครฟัง...ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน เก็บเอาไว้คนเดียวบางทีมันจะลืมได้รึเปล่านะ? หลับตานอน...ไม่กี่วันก็ลืมแล้วรึเปล่า? ถ้าอยากลืมก็คงลืมได้เอง...เรื่องทุกข์ใจทั้งหมดน่ะ หวังว่าจะลืมได้...ก็ทุกวันนี้ยังยิ้ม ยังหัวเราะได้อยู่เลยนี่นา ทำแบบนี้...มันก็คงมีความสุขดีนะ...

ที่อยากจะเขียนก็ไม่มีแล้วล่ะ...เอาเป็นว่าวันนี้มาโยนความเศร้าไว้ที่นี่แล้วกัน...ขอโทษทีน้าาาาาา ใครอ่านแล้วหดหู่ตามก็...ไม่ต้องหรอก ไม่ได้เป็นอะไร ยังยิ้มได้ ยังหัวเราะได้ ยังมีความสุขดีอยู่...นะ  แล้วถ้าใครอ่านแล้วสงสารก็...ไม่ต้องเหมือนกัน ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสงสารซะหน่อยนี่เนอะ  และสุดท้าย...ถ้าใครอ่านแล้วสมเพช...ก็ไม่ต้องอีกนั่นแหละ ไม่ต้องรู้สึกอะไรกันทั้งนั้น...นะ

 

Music : Dir en grey -  Ware, Yami Tote... -unplugged-

ไม่ว่าจะฟังอีกซักกี่วง...กลับมาฟังวงนี้นี่แหละดีที่สุดแล้ว